το χρονολόγιο του ελαιοκαλλιεργητή

το χρονολόγιο του ελαιοκαλλιεργητή

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ:
Το μάζεμα  συνεχίζεται, κλάδεμα  ,κάψιμο κλαδιών, λίπανση

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ:
 Σε ορισμένες όψιμες  περιοχές με όψιμες ποικιλίες το μάζεμα συνεχίζεται  κλάδεμα , κάψιμο κλαδιών λίπανση . Ξεκινούν νέες φυτεύσεις




ΜΑΡΤΙΟΣ:
Συνεχίζουμε το κλάδεμα,
κάψιμο κλαδιών και τη λίπανση.  καταστροφή ζιζανίων λιπανση . Ραντίζουμε με χαλκό.




ΑΠΡΙΛΙΟΣ:
Καθαρίζουμε ,οργώνουμε, καταστρέφουμε τα χόρτα, εδώ καλό είναι προληπτικό ράντισμα για το μπουμπούκι και το καινούργιο βλαστάρι Κέντρωμα, μπόλιασμα

ΜΑΙΟΣ:
 πότισμα εάν χρειάζεται, ράντισμα μερικές μέρες πριν την ανθοφορία, το οποίο ράντισμα θα προστατεύσει και από το βαμβακούλι για καλύτερη γονιμοποίηση.



ΙΟΥΝΙΟΣ:
Καταπολεμούμε  πυρηνοτρήτη, λεκάνιο, ρυγχίτη όταν ο καρπός είναι σαν σφαιρίδιο,
Ποτίζουνε τα ελαιόδενδρα



ΙΟΥΛΙΟΣ:
Ποτίζουμε . Ραντίζουμε για πυρηνοτρίτη.



ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ:
Ποτίζουμε, ραντίζουμε για δάκο. Εδώ μπορούμε να κάνουμε καρποκάθαρο (για καλύτερο καρπό και αερισμό των δέντρων)




ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ:

Ποτίζουμε, ραντίζουμε για δάκο. Καθαρίζουμε τα δένδρα από τις παραφυάδες (σκατζαγρόλια)και τα λαίμαργα, γενικά καθαρίζουμε το χώρο κάτω από τα δέντρα




ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ:
Στις νότιες περιοχές μετα τις 1-15 αρχίσει το μάζεμα.



ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ:

Το μήνα αυτό ξεκινούν οι περισσότεροι παραγωγοί το μάζεμα της ελιάς.




ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ:

Το μάζεμα τις ελιάς συνεχίζεται ,λίπανση

read more " το χρονολόγιο του ελαιοκαλλιεργητή "

Το χρονολόγιο του ελαιοκαλλιεργητή

Το χρονολόγιο του ελαιοκαλλιεργητή

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ:
Το μάζεμα  συνεχίζεται, κλάδεμα  ,κάψιμο κλαδιών, λίπανση

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ:
 Σε ορισμένες όψιμες  περιοχές με όψιμες ποικιλίες το μάζεμα συνεχίζεται  κλάδεμα , κάψιμο κλαδιών λίπανση . Ξεκινούν νέες φυτεύσεις

ΜΑΡΤΙΟΣ:
Συνεχίζουμε το κλάδεμα,
κάψιμο κλαδιών και τη λίπανση.  καταστροφή ζιζανίων λιπανση . Ραντίζουμε με χαλκό.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ:
Καθαρίζουμε ,οργώνουμε, καταστρέφουμε τα χόρτα, εδώ καλό είναι προληπτικό ράντισμα για το μπουμπούκι και το καινούργιο βλαστάρι

ΜΑΙΟΣ:
 πότισμα εάν χρειάζεται, ράντισμα μερικές μέρες πριν την ανθοφορία, το οποίο ράντισμα θα προστατεύσει και από το βαμβακούλι για καλύτερη γονιμοποίηση.

ΙΟΥΝΙΟΣ:
Καταπολεμούμε  πυρηνοτρήτη, λεκάνιο, ρυγχίτη όταν ο καρπός είναι σαν σφαιρίδιο,
Ποτίζουνε τα ελαιόδενδρα

ΙΟΥΛΙΟΣ:
Ποτίζουμε . Ραντίζουμε για πυρηνοτρίτη.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ:
Ποτίζουμε, ραντίζουμε για δάκο.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ:
Ποτίζουμε, ραντίζουμε για δάκο. Καθαρίζουμε τα δένδρα από τις παραφυάδες (σκατζαγρόλια)και τα λαίμαργα, γενικά καθαρίζουμε το χώρο κάτω από τα δέντρα

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ:
Στις νότιες περιοχές μετα τις 1-15 αρχίσει το μάζεμα.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ:
Το μήνα αυτό ξεκινούν οι περισσότεροι παραγωγοί το μάζεμα της ελιάς.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ:
Το μάζεμα τις ελιάς συνεχίζεται ,λίπανση

read more " Το χρονολόγιο του ελαιοκαλλιεργητή "

Πώς να έχω γόνιμο έδαφος και σωστή λίπανση

Πώς να έχω γόνιμο έδαφος και σωστή λίπανση

Μερικές φορές, η χαμηλή παραγωγικότητα ενός φυτού οφείλεται στο λάθος pH. Ελέγξτε την οξύτητα ή αλκαλικότητα του εδάφους. Μπορείτε να αποταθείτε σε έναν ειδικό γεωπόνο ή να αγοράσετε ένα όργανο και να κάνετε μόνοι σας τη μέτρηση. Προτιμήστε να την κάνετε το φθινόπωρο, γιατί τότε θα πάρετε γρηγορότερα απαντήσεις, καθώς τα εργαστήρια ανάλυσης χώματος δεν έχουν πολλή δουλειά. Αν ο έλεγχος δείξει ότι χρειάζεται να προσθέσετε άσβεστο, προσθέστε το φθινόπωρο, για να μπορέσει να απορροφηθεί από το χώμα μέχρι την άνοιξη που θα φυτέψετε.

Πίνακας PH εδώ

Φυτά που προτιμούν τα αλκαλικά εδάφη

Μηδική, τριφύλλι, σπαράγγια, κραμβοειδή, ψυχανθή, κολοκυνθοειδή, τεύτλα, σέσκουλα, κλιματίδες, πασχαλιές, ίριδες

Φυτά που προτιμούν τα όξινα εδάφη

Καρπούζι, βατόμουρα, φράουλες, πατάτες, πλατύφυλλα αειθαλή

Οι πατάτες πρέπει να καλλιεργούνται είτε σε όξινο είτε σε πολύ αλκαλικό έδαφος. Αν το έδαφος είναι όξινο (pH 5) ή αλκαλικό (pH 7,5) τότε όλα είναι μια χαρά. Αν όχι, τότε παθαίνουν ακτινομύκωση (Streptomyces scabies).

Για να κάνετε πιο όξινο το έδαφος, προσθέστε θείο (150 γρ. ανά 2 τ.μ. για να μειώσετε κατά μία μονάδα το pH).

Για να κάνετε πιο αλκαλικό το έδαφος, προσθέστε άσβεστο (450 γρ. ανά 2 τ.μ. για να αυξήσετε το pH κατά μία μονάδα). Η στάχτη από ξύλα αυξάνει επίσης την αλκαλικότητα του εδάφους. Χρησιμοποιήστε τη μισή ποσότητα.

Γνωρίζετε ότι οι στάχτες από το τζάκι είναι εξαιρετικές για τον κήπο; Ποιος όμως βγαίνει να τις σκορπίσει μέσα στο κρύο; Βάλτε τις λοιπόν σε ένα κιβώτιο και αφήστε τις στο γκαράζ.

Προσοχή:

Το κιβώτιο να μην είναι χάρτινο ή βεβαιωθείτε ότι η στάχτη δεν έχει καθόλου φωτιά. Μια σπίθα να υπάρχει μέσα στις στάχτες και κινδυνεύετε να πάρετε φωτιά. Χρησιμοποιήστε καλύτερα μεταλλικό κουτί - ένας σκουπιδοτενεκές είναι ότι πρέπει. Την άνοιξη μπορείτε να τις σκορπίσετε στον κήπο. Περιορίστε τις στάχτες σε 1-2 κουβάδες των 10 λίτρων για μια έκταση 90 τ.μ., κάθε χρόνο.

Αλλάξτε τα χρώματα της ορτανσίας  ρυθμίζοντας το pH του εδάφους. Το όξινο έδαφος (pH 4,5-5,5) δίνει γαλάζια άνθη. Το αλκαλικό έδαφος (pH 7-7,5) δίνει ροζ άνθη.

Οι αζαλέες λατρεύουν τα υπολείμματα και τα φύλλα του τσαγιού. Το ίδιο και τα φυτά εσωτερικού χώρου, όπως είναι το φιλόδενδρο και ο φίκος.

Σκορπίστε μια παχιά στρώση κοπριάς πάνω στο παρτέρι των σπαραγγιών, μετά το πάγωμα του εδάφους το φθινόπωρο, θα κάνει διπλή δουλειά, λειτουργώντας ως προστατευτική χειμερινή εδαφοκάλυψη κι ως πρώτη πηγή θρεπτικών συστατικών για την άνοιξη.

Το ξέρετε ότι τα εντόσθια από τα ψάρια μπορούν να γίνουν πολύ καλό λίπασμα για τις τριανταφυλλιές σας;  Θάψτε τα γύρω από τις τριανταφυλλιές και αυτά θα τις βοηθήσουν να βγάλουν όμορφα άνθη.

Γεμίστε ένα σέϊκερ με βόρακα και σκορπίστε τον πάνω στο χώμα δίπλα στα παντζάρια (τους παρέχει βόριο).

Για να εμπλουτίσετε το έδαφος με μαγνήσιο, που βοηθά στην ταχύτερη ανάπτυξη των τοματιών, των πιπεριών και της μελιτζάνας, ανακατέψτε 2 κουταλιές της σούπας άλατα μαγνησίου (Epsom) με 4,5 λίτρα νερό. Ρίχνετε 550 ml σε κάθε φυτό μόλις αρχίσει η ανθοφορία.

Ανακατέψτε μισή κούπα άλατα μαγνησίου (Epsom) με μισό κουβά στάχτη από ξύλα. Σκορπίστε το γύρω από τους νάρκισσους την άνοιξη, όταν αρχίσουν να βλασταίνουν. Τους εμπλουτίζει με κάλιο, άσβεστο και μαγνήσιο.

Τα θρυμματισμένα τσόφλια αβγών που θα ενσωματώσετε στο χώμα γύρω από κράμβες (λάχανα, μπρόκολα, κουνουπίδια κ.λπ.) παρέχουν το επιπλέον ασβέστιο, το οποίο τους είναι απαραίτητο.

Σκορπίστε υπολείμματα καφέ πάνω στα φυτάρια καρότου, για να απωθήσετε το σκουλήκι που προσβάλλει ρίζες ή γύρω από αειθαλή φυτά για μια όμορφη εδαφοκάλυψη.

Τα περισσότερα φυτά ευνοούνται από τη συστηματική λίπανση, μια διαδικασία που λερώνει και παίρνει χρόνο. Για να κάνετε πιο εύκολη τη λίπανση, χρησιμοποιήστε ένα προϊόν αργής αποδέσμευσή σε κόκκους, οι οποίοι απελευθερώνουν σταδιακά τα θρεπτικά συστατικά τους για ένα διάστημα εβδομάδων ή και μηνών.

Μη χρησιμοποιήσετε λίπασμα πλούσιο σε άζωτο στα τέλη της καλλιεργητικής περιόδου. Τα φυτά σας θα γίνουν πιο ευάλωτα στο κρύο και τους παγετούς.

Τα βότανα λατρεύουν τον ασβέστη και το αμμώδες έδαφος. Αν υπάρχουν όστρακα στο χώμα της περιοχής όπου ζείτε, αναμειγνύετε μια χούφτα από αυτά σε κάθε λάκκο φύτευσης βοτάνων.

  

Πίνακας PH εδώ

Πηγή:www.fytokomia.gr

read more " Πώς να έχω γόνιμο έδαφος και σωστή λίπανση "

Φροντίδα μετά την συγκομιδή (λίπανση)

Φροντίδα μετά την συγκομιδή (λίπανση)

Λίπανση

'Oπως όλα τα δέντρα, έτσι και η ελιά παρόλο που είναι "λιτοδίαιτη", έχει ανά-
γκη από λιπάσµατα για να έχει ικανοποιητική καρποφορία και παραγωγή κά-
θε χρόνο. Oι ποσότητες του λιπάσµατος που χρειάζονται εξαρτώνται από
πολλούς παράγοντες, όπως είναι η ηλικία των δέντρων, η γονιµότητα του
εδάφους  και από το αν αρδεύονται ή όχι. Mε τη λίπανση στο χρονικό διά-
στηµα που µεσολαβεί από τη συγκοµιδή του ελαιoκάρπου µέχρι την άνθηση,
βοηθούµε τα ελαιόδεντρα να βρίσκονται σε άριστη θρεπτική κατάσταση,
γιατί µέσα σ' αυτή την περίοδο γίνεται η διαµόρφωση των οφθαλµών και η
δηµιουργία ικανοποιητικής άνθησης και καρποφορίας. Γι' αυτό οι λιπάνσεις
πρέπει να γίνονται έγκαιρα για να υπάρχουν στη διάθεση των ελαιοδέντρων
τα απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία,  άζωτο, φωσφόρος και κάλι.
Το άζωτο χρειάζεται σε µεγάλες ποσότητες, σε όλη τη διάρκεια του χρόνου,
προκειµένου το ελαιόδεντρο να αναπτύξει καλή βλάστηση και καρποφο-
ρία. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο από ένα δεκάριο µε ελιές αφαιρούνται
από το έδαφος1500-3500 γραµµάρια αζώτου, ανάλογα µε την ποικιλία και
την παραγωγική ηλικία του δέντρου. Η ελιά έχει µεγάλη ανάγκη αζώτου κα-
τά τη διάρκεια της διαφοροποίησης των µατιών (Φεβρουάριος-Μάρτιος),
την περίοδο ανθοφορίας και καρπόδεσης (Απρίλιος-Ιούνιος) και την εποχή
που γίνεται η σκλήρυνση του κουκουτσιού (Ιούλιος-Αύγουστος). Αν το δέ-
ντρο δεν έχει το απαιτούµενο  άζωτο κατά τη διάρκεια της άνοιξης, σχηµα-
τίζονται πολλά άγονα άνθη και παρατηρείται έντονη καρπόπτωση.
Tα φωσφοροκαλιούχα λιπάσµατα συντελούν στη γρήγορη ωρίµανση και αυ-
ξάνουν την περιεκτικότητα του καρπού στα στοιχεία αυτά. Το κάλι απατει-
ται σε µεγάλες ποσότητες ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια ανάπτυξης του καρ-
πού και είναι εξίσου σηµαντικό µε το άζωτο για την επίτευξη καλής παρα-
γωγής. Επίσης, το κάλι βοηθά το δέντρο να αναπτύξει αντοχή στο ψύχος,
στην ξηρασία και στις µυκητολογικές ασθένειες.
Η ελιά έχει µεγάλες απαιτήσεις σε κάλι, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της ωρί-
µανσης του καρπού, που το 60% του καλίου ή και περισσότερο συγκεντρώ-
νεται σ’ αυτό.
O καλύτερος τρόπος για την εξακρίβωση των αναγκών ενός ελαιώνα σε
θρεπτικά στοιχεία είναι η χηµική ανάλυση φύλλων και εδάφους που γίνεται
από τις αρµόδιες υπηρεσίες του Tµήµατος Γεωργίας. Tούτο είναι απαραίτη-
το για κάθε συστηµατική φυτεία. Όπου όµως, για οποιονδήποτε λόγο δεν
έχει γίνει χηµική ανάλυση φύλλων και εδάφους, οι ελαιοκαλλιεργητές µπο-
ρούν να ακολουθήσουν ως κατευθυντήριες γραµµές τον ακόλουθο Πίνακα:

Ηλικία Αρδευόµενος ελαιώνας Ξηρικός ελαιώνας
δέντρων (γραµµάρια/δέντρο) (γραµµάρια/δέντρο)
Άζωτο Φωσφόρος Κάλι 20-10-10
2 100 100 100 400
3 200 100 100 500
4 300 100 100 100
5 400 100 100 1000
6 600 200 200 1500
7 700 200 200 2000
8 800 250 250 3000
9 900 250 250 4000
10 1000 300 300 5000
11 και άνω 1250 400 500 6000

Στις αρδευόµενες φυτείες δίνεται µια ποσότητα γύρω στο ένα τέταρτο των
πιο πάνω εισηγήσεων µέσα στον Iανουάριο, για να διευκολυνθεί η διαµόρ-
φωση των οφθαλµών, και το υπόλοιπο διαµοιράζεται στους µήνες από
Mάιο µέχρι Aύγουστο. 'Oσοι καλλιεργητές επιθυµούν να έχουν πρόγραµµα
συνδυασµένης άρδευσης/λίπανσης, θα πρέπει να επικοινωνήσουν µε τον
Περιφερειακό Γεωργικό Λειτουργό ή τον αρµόδιο Kλάδο του Tµήµατος Γε-
ωργίας.
Στις ξηρικές καλλιέργειες δίνεται όλη η ποσότητα σε µια ή δυο λιπάνσεις µέ-
σα στους µήνες Iανουάριο-Mάρτιο. Σε αυτές τις περιπτώσεις προσέχουµε
να υπάρχει αρκετή υγρασία στο έδαφος ή να αναµένεται βροχή για να δια-
λυθεί το λίπασµα και να µεταφερθεί στο βάθος που είναι το ριζόστρωµα.
Oι ελαιοκαλλιεργητές πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι οι ποσότητες αυτές
των λιπασµάτων είναι ενδεικτικές και πρέπει κάθε 2-3 χρόνια να αναθεω-
ρούνται µε χηµικές αναλύσεις φύλλων και εδάφους.








http://www.moa.gov.cy

read more " Φροντίδα μετά την συγκομιδή (λίπανση) "

Χλωρή λίπανση

Χλωρή λίπανση.

Η χλωρή λίπανση είναι μια  άλλη  πηγή  οργανικής  λίπανσης  των  εδαφών  μας  ανάλογων  αποτελεσμάτων  με  την  κοπριά. Οι  φυτικοί  ιστοί (φύλλα, βλαστοί, ρίζες  κ.τ.λ.)  αν  ενσωματωθούν  στο  έδαφος  από  την  μια  εμπλουτίζουν  το  έδαφος  με  θρεπτικά  στοιχεία  και  από  την  άλλη  αυξάνουν  την  περιεκτικότητα  του  εδάφους  σε  οργανική  ουσία. Η μέθοδος αυτή λίπανσης των εδαφών χρησιμοποιεί κυρίως
αζωτοσυλλεκτικά φυτά (ψυχανθή) τα οποία παραχωρούνται στο έδαφος σε χλωρή κατάσταση και σε στάδιο ανθοφορίας. Η χλωρή ύλη περιέχει θρεπτικά συστατικά που αποσπώνται σιγά – σιγά και αφομοιώνονται από τα φυτά που καλλιεργούμε. Οι παραπανήσιες θρεπτικές ουσίες συγκρατούνται από τους μικροοργανισμούς χωρίς να υπάρχει κίνδυνος απόπλυσης. Η χλωρομάζα αυτή είναι πλούσια σε νερό, άμυλο, λεύκωμα και άζωτο. Είναι βασικός παράγοντας για τη βελτίωση της γονιμότητας του εδάφους και μπορεί να επηρεάσει θετικά την επόμενη καλλιέργεια.
Με τη χλωρή λίπανση καθίσταται δυνατή η επίδραση μιας σωστής αμειψι σποράς για την καταπολέμηση των αγριοβότανων, των διάφορων ασθενειών και της χαλάρωσης του υπεδάφους με τις βαθειές ρίζες των ψυχανθών φυτών.

Πλεονεκτήματα:
-περισσότερο άζωτο
-περισσότερος χούμος
-αποφυγή απόπλυσης απο βροχές
-αξιοποίηση του βρόχινου νερού
-λιγότερες διαβρώσεις
-ενισχυμένη βιολογία του εδάφους (σκουλήκια, μικροοργανισμοί)
-χαλάρωση υπεδάφους (δια των ριζών)
-καταπολέμηση αγριόχορτων

Φυτά κατάλληλα για χλωρή λίπανση:
-Μαυροσίταρο (Fagopyron saittatum)
-Μπιζέλι (Pisum sativum)
-Κίτρινο τριφύλι (Medicago lupulina)
-Σινάπι (Sinapis alba)
-Ραφανίδι (Raphanus sativus)
-Βίκος (Vicia sativa)
-Ηλιόσπορος (Helianthus annus)
-Αγριοκράμβη (Brassica napus)
-Χειμ. βίκος (Vicia villosa)
-Ρεβύθια (Lathyrus cicera)
-Φατσέλια (Phacelia)
-Λουπινάρια (Lupinus luteus)

Η Βιολογική Καλλιέργεια είναι μια μέθοδος καλλιέργειας η οποία ελαχιστοποιεί ή αποφεύγει πλήρως τη χρήση συνθετικών λιπασμάτων και ζιζανιοκτόνων, ρυθμιστών ανάπτυξης των φυτών, ορμονών καθώς και πρόσθετων ουσιών στις ζωοτροφές






Read more: http://piperies-agiou-georgiou.blogspot.com

read more " Χλωρή λίπανση "

Τά βασικά για την καλλιέργεια της ελιάς

Τά βασικά για την καλλιέργεια της ελιάς

1. Διαχείριση εδάφους

2. Λίπανση (ενίσχυση εδάφους και διαφυλλική λίπανση)
3. Κλάδεμα



1. Διαχείριση εδάφους

Αν και διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, καλό είναι να αποφεύγεται (η αρκετά συνηθισμένη) μέθοδος εκσκαφής (φρεζάρισμα) ή τουλάχιστοννα γίνεται κάθε δεύτερο χρόνο και σεμικρό βάθος. Αυτό γιατί πέραν του ότι καταστρέφει σημαντικό μέρος του επιφανειακού ριζικού συστήματος του δέντρου δημιουργεί, πλην των άλλων, κίνδυνο για αποσάθρωση του επιφανειακού γόνιμου εδάφους κατά τις έντονες βροχές (κυρίως σε επικλινήεδάφη).
Σε γενικές γραμμές καλύτερη μέθοδος φαίνεται να είναι αυτή της χορτοκοπής (με καταστροφέα), γιατί είναι πιο φιλική προς το περιβάλλον (άρα και προς το δέντρο), αφού με τον τρόπο αυτό δεν διαταράσσεται η σταθερότητα του εδάφους και δεν τραυματίζεται το επιφανειακό ριζικό
σύστημα του δέντρου, ενώ αυξάνεται η περιεκτικότητα του εδάφους σε οργανική ουσία και ταυτόχρονα αποφεύγεται η συμπίεσή του. Ο συν-δυασμός καταστροφέα με λίγες αυλακώσεις (αλέτρι ή καλλιεργητής) στα ενδιάμεσα των σειρών φύτευσης (δηλαδή μακριά από τις ρίζες των
δέντρων) κάθετες προς την προφανή κλίση του εδάφους, ώστε να συγκρατείται περισσότερη υγρασία (από νερά βροχοπτώσεων), δείχνει να είναι ο καλύτερος συνδυασμός διαχείρισης εδάφους. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι σε κάθε περίπτωση καλό είναι να φροντίζουμε, ώστε την περίοδο που υπάρχουν κίνδυνοι πυρκαγιάς οι ελαιώνες μας να είναι κατά το δυνατόν προστατευμένοι. Ένα περιμετρικό φρεζάρισμα στα όρια του ελαιώνα αλλά και σε κάποιες ζώνες στο εσωτερικό του κατά τα μέσα
Ιουνίου, ώστε να ενσωματωθούν τα ξερά αγριόχορτα, φαίνεται να είναι η πιο ενδεδειγμένη ενέργεια προστασίας.
Οι Έλληνες ελαιοπαραγωγοί έχουμε ασφαλώς μεγάλη εμπειρία στην καλλιέργεια, αλλά η εμπειρία αυτή δεν οδηγεί πάντοτε στο καλύτερο αποτέλεσμα ούτε και στην πλέον οικονομική καλλιέργεια. Καλό λοιπόν είναι να ζητάμε την συνδρομή των γεωπόνων και στο ζήτημα της διαχείρισης εδάφους, γιατί, μπορεί να ξέρουμε αρκετά πράγματα, αλλά δεν τα ξέρουμε όλα. Και δεν είναι πάντοτε σωστό να κάνουμε αυτό που συνηθίζεται ούτε και το πιο οικονομικό βεβαίως. Καθώς επίσης δεν
υπάρχει κάποια γενική συνταγή, αφού οι εδαφολογικές και κλιματικές συνθήκες κάθε περιοχής απαιτούν σχετικά προσαρμοσμένες ενέργειες. Αλήθεια ωστόσο παραμένει πως το σημερινό επίπεδο συνδρομής γεωπόνων στη διαχείριση εδάφους είναι έως ανύπαρκτο.

Λίπανση (ενίσχυση εδάφους και διαφυλλική λίπανση)

Δεν υπάρχει κάποια γενική συνταγή. Η λίπανση εξαρτάται από την υγρασία, την οξύτητα / αλκαλικότητα (pH) και τη σύσταση του  εδάφους, την ποικιλία των δέντρων, τηνπυκνότητα φύτευσης, την ηλικία των δέντρων, το κλάδεμα που έχει εφαρμοστεί,τις βροχοπτώσεις κτλ. Ξέρουμε βεβαίως
ότι η ελιά είναι αχόρταγη σε άζωτο, αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότιπετυχαίνουμε το καλύτερο
αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας αζωτούχα λιπάσματα (συνήθως θειική αμμωνία, ασβεστούχο θειική αμμωνία ή ουρία) σε μεγάλες ποσότητες, σε οποιαδήποτε εποχή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Αν και οι λεγόμενες περιβαλλοντικές επιπτώσεις εξαιτίας της χρήσης λιπασμάτων φαίνονται σε αρκετούς από μας ψιλά γράμματα, καλό είναι να ξέρουμε ότι προκαλούνται καιμπορεί να είναι μακροχρόνια ολέθριες. Τα λιπάσματα είναι μεν υ-δροδιαλυτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απορροφούνται 100% απότο δέντρο. Τα υπολείμματα λιπασμάτων μολύνουν τον υδροφόροορίζοντα που με τη σειρά του μολύνει τις λίμνες και τις ακτές της περιοχής με αποτέλεσμα τον σχηματισμό φυτοπλαγκτόν και τον αφανισμό πολλών μορφών ζωής. Η μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα δίνει όλο και πιο συχνά φαινόμενα ακαταλληλότητας του μέχρι προχτές πόσιμου νερού από πηγές ή γεωτρήσεις. Δεν είναι επίσης αμελητέος ο κίνδυνος συσσώρευσης των λεγόμενων βαρέων μετάλλων (αρσενικό, μόλυβδος, κάδμιο, χρώμιο, υδράργυρος, νικέλιο), που ενοχοποιούνται για καρκινο-
γενέσεις κτλ., ενώ, τέλος, τα αζωτούχα τουλάχιστον λιπάσματα ενοχοποιούνται και ως ατμοσφαιρικοί μολυντές με συμβολή στην παραγωγή αερίων του λεγόμενου θερμοκηπίου (μεθάνιο και υποξείδιο του αζώτου).
Σε κάθε περίπτωση η χρήση λιπασμάτων δεν είναι απλή υπόθεση πουγίνεται με ελαφριά καρδιά. Επιβάλλεται ανάλυση εδάφους και φυλλοδιάγνωση, ώστε να προσδιοριστούν οι ανάγκες ενίσχυσης. Τα αποτελέσματα αυτών των αναλύσεων σε συνδυασμό με την πείρα του ελαιοπαραγωγού (τουλάχιστον υπό την έννοια ότι έχει το “ιστορικό” του ελαιώνα) θα πρέπει να αξιολογηθούν από τον γεωπόνο της περιοχής που γνωρίζει τις τοπικές ιδιαιτερότητες και διαθέτει την ανάλογη επιστη-
μοσύνη, ώστε να υποδείξει την μέθοδο λίπανσης (είτε από το έδαφος είτε από το φύλλο), το είδος λιπάσματος, την ποσότητα και τον χρόνο εφαρμογής. Ακολουθώντας αυτή την τακτική λίπανσης σιγουρότατα θα έχουμε μεγάλο οικονομικό όφελος αφού είναι βέβαιο πως θα χρησιμοποιήσουμε πολύ μικρότερες ποσότητες λιπασμάτων (από αυτές πουσυνήθως χρησιμοποιούμε, όταν ενεργούμε εντελώς εμπειρικά), ενώ θα έχουμε αποφύγει τις περισσότερες από τις παραπάνω παρενέργειες.


Κλάδεμα


Συνταγή και εδώ δεν υπάρχει. Ωστόσο απαιτείται πολύχρονη εμπειρία και κάποιες γενικές αρχές για ένα σωστό κλάδεμα (στις οποίες δεν συμπε-ριλαμβάνεται ασφαλώς το κόβω ό,τι με βολεύει). Συνήθως πάντως το μάτι του έμπειρου κλαδευτή δεν κάνει τέτοια λάθη και πολλές φορές θα το έχει γουρλώσει αντικρίζοντας κακοκλαδεμένα δέντρα (φουντωμένα, σφαγμένα ή ξυλο-
ποιημένα), γιατί από εμπειρία γνωρίζει ότι το κλάδεμα στοχεύει πρωτίστως στη διασφάλιση ισορροπίας μεταξύ του ριζικού συστήματος της ελιάς και του φυλλώματός της (συμπεριλαμβανομένων και τωνξύλων της). Αν και δεν υπάρχουν συνταγές, καλό είναι να θυμόμαστε ότι το κυκλοφοριακό σύστημα του δέντρου είναι δύο κατευθύνσεων, δηλαδή από τη ρίζα προς το φύλλωμα και αντίστροφα. Οι θρεπτικές ουσίες κατευθύνονται από το ριζικό σύστημα προς τα φύλλα, ενώ ο θρεπτικός χυμός από τα φύλλα έχει αντίστροφη πορεία. Η ισορροπία λοιπόν ανάμεσα στο ριζικό σύστημα και το υπόλοιπο δέντρο δεν είναι μια δεδομένης λύσης άσκηση. Η λύση της σχετίζεται με διάφορους παράγοντες (υγρασία εδάφους, ποτιστική ή ξερική καλλιέργεια, πυκνότητα φύτευσης, επίπεδο ή επικλινές έδαφος κτλ. Σημαντικό είναι επίσης να θυμόμαστε ότι η δια-
μόρφωση του (παραγωγικού) δέντρου με το κλάδεμα μπορεί μεν να έχει περισσότερες από μια επιλογές (ανάλογα με τη μέθοδο συγκομιδής, με την ηλικία του δέντρου ή και με την αισθητική μας άποψη ακόμα) αλλά σε κάθε περίπτωση για να προσδοκούμε ότι το κλάδεμά μας είναι παραγωγικό
θα πρέπει να εξασφαλίζει στο δέντρο την μέγιστη παροχή σε φως και αέρα.
Το βασικό κλάδεμα κατά τη διαδικασία συγκομιδής του καρπού φαίνεται να είναι το προτιμότερο (αφού μειώνει και το κόστος συγκομιδής και το συνολικό κόστος), εκτός των περιοχών που πλήττονται συνήθως από πάγο, ενώ δεν θα πρέπει να παραμελούμε το κλάδεμα (αφαίρεση) της λαίμαργης άκαρπης βλάστησης τόσο στη ρίζα όσο και στις πλάτες του δέντρου, καθώς και την αφαίρεση των ξερών (από οποιαδήποτε αιτία) κλαδιών.
Τέλος και ως προς το κλάδεμα ισχύει ότι ναι μεν η εμπειρία μας είναι ικανή όχι μόνο να μας προφυλάξει από καταστροφικές επεμβάσεις, αλλά να μας δώσει καλό παραγωγικό αποτέλεσμα, ωστόσο αν ο γεωπόνος της περιοχής μας ρίξει μια ματιά στον ελαιώνα μας το πιθανότερο είναι
ότι, εκτός από συγχαρητήρια, θα μας δώσει και μερικές βελτιωτικές συμβουλές


















http://www.ebloko.gr

read more " Τά βασικά για την καλλιέργεια της ελιάς "

Η λίπανση στην αρχαία Ελλάδα

Η λίπανση  στην αρχαία Ελλάδα

Μία από τις σπουδαιότερες γεωργικές εργασίες, αναμφισβήτητα είναι η λίπανση των καλλιεργουμένων φυτών. Ο μεγάλος Ρώσος φυσιολόγος Τιμιριάζεφ έλεγε: 'Η τέχνη της γεωργίας επικεντρώνεται σε ένα σημείο. Στη θρέψη και τη λίπανση των φυτών'. Άνθρωποι και ζώα εξαρτώνται από τα φυτά για την τροφή τους και τα φυτά εξαρτώνται από τα θρεπτικά στοιχεία, τα στοιχεία της ζωής, για την ανάπτυξη και την απόδοσή τους.

Τα θρεπτικά αυτά στοιχεία, ούτε δημιουργούνται ούτε χάνονται, απλά αλλάζουν τη χημική τους μορφή και κυκλοφορούν από θέση σε θέση. Αυτή η αέναη κυκλοφορία των θρεπτικών στοιχείων (ανακύκληση) στη φύση αποτελεί το βασικό θεμέλιο της ζωής. Η ανακύκληση η οποία γίνεται στη φύση, είτε αυτόματα, είτε με παρεμβάσεις των ανθρώπων, διασφαλίζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό την αειφορία. Πολλές από τις επεμβάσεις των ανθρώπων στο χειρισμό εδάφους και φυτών αποσκοπούν σ΄ αυτή την ανακύκληση για τη διατήρηση της γονιμότητας των εδαφών. Η διατήρηση της γονιμότητας των εδαφών, κύριο μέλημα των εδαφολόγων, είναι μια ολόκληρη επιστήμη που βρίσκεται συνεχώς σε δυναμική κατάσταση.

Το έδαφος είναι πολύπλοκο τριφασικό σύστημα που αποτελείται από τη στερεή, υγρή και αέρια φάση. Η στερεή φάση περιλαμβάνει οργανικά και ανόργανα τεμαχίδια, που περιέχουν αποθέματα θρεπτικών στοιχείων σε οργανικές ή ανόργανες μορφές. Η ανοργανοποίηση οργανικών πηγών παρέχει θρεπτικά στοιχεία σε διαθέσιμες για τα φυτά μορφές. Και για να γίνει πιο αντιληπτό αυτό, εξηγούμε, ότι τα φυτά δεν προσλαμβάνουν οργανικά στοιχεία όπως πιστεύεται από πολλούς οι οποίοι υποστηρίζουν μόνο την οργανική λίπανση και αρνούνται την ανόργανη λίπανση. Τα φυτά προσλαμβάνουν τα θρεπτικά στοιχεία μόνο υπό ανόργανη μορφή, υπό μορφή ιόντων. Η υγρή φάση του εδάφους είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά των θρεπτικών στοιχείων.

Η αποσύνθεση και ανοργανοποίηση των οργανικών ενώσεων και η διάλυση των ανόργανων ενώσεων τα μετατρέπουν σε διαλυτές μορφές που διατηρούνται στο διάλυμα του εδάφους. Η εδαφική υγρασία αποτελεί την προϋπόθεση για την πρόσληψη των θρεπτικών στοιχείων από τα φυτά και τη μεταφορά τους εντός αυτών.
Πολλές φορές δημιουργείται πρόβλημα στα φυτά τόσο από έλλειψη, όσο και από περίσσεια υγρασίας στο έδαφος. Τέλος, η αέρια φάση, δηλαδή ο αερισμός του εδάφους, η οποία βρίσκεται σε ισορροπία με την ατμόσφαιρα, επηρεάζει την ανάπτυξη των ριζών και την επιβίωση πολυάριθμων οργανισμών του εδάφους. Η έλλειψη αερισμού στο ριζικό σύστημα προκαλεί την γνωστή ασφυξία στα φυτά και ιδίως στα δένδρα. Αν δεν υπάρχει ο απαραίτητος αερισμός δυσχεραίνεται και η πρόσληψη των θρεπτικών στοιχείων.
Όπως αναφέρθηκε στην αρχή, η λίπανση των εδαφών και των φυτών είναι η κορυφαία γεωργική εργασία. Σ' αυτήν εμπλέκονται δύο κυρίως ειδικότητες της Γεωπονικής Επιστήμης. Η εδαφολογία και η φυσιολογία της θρέψης των φυτών. Με τη λίπανση διασφαλίζεται ο εμπλουτισμός των εδαφών με τα απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία και η τροφοδότηση των φυτών, για επίτευξη υψηλής παραγωγής, αλλά και παραγωγής με υψηλή θρεπτική και βιολογική αξία.

Η λίπανση στην αρχαία Ελλάδα 

Το θέμα της λίπανσης απασχόλησε τον ασχολούμενο με τη γεωργία άνθρωπο από των αρχαιοτάτων χρόνων, οπωσδήποτε πριν ακόμη και από την εποχή του Ομήρου. Ο άνθρωπος έγκαιρα κατάλαβε ότι η συνεχής καλλιέργεια φυτών, εξαντλεί τα εδάφη και τα καθιστά άγονα. Επειδή στην αρχαία Ελλάδα εφαρμοζόταν η μονοκαλλιέργεια, η εξάντληση των εδαφών και ιδίως ορισμένων θρεπτικών στοιχείων από αυτά, ήταν πιο γρήγορη από το αν εφαρμοζόταν η εναλλαγή καλλιεργειών, η γνωστή αμειψισπορά. Η αμειψισπορά εμφανίζεται κατά τη Ρωμαϊκή εποχή και αναφέρεται από τον μεν Βιργίλιο ως 'mutato sidere'  και από τον Πλίνιο ως 'Ordo'.
Οι αρχαίοι Έλληνες συνέλαβαν πολύ νωρίς τη σημασία της κόπρου των ζώων για την αναβάθμιση των εδαφών και τον εφοδιασμό των φυτών με τα απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία. Το κόπρισμα εθεωρείτο από τις σπουδαιότερες εργασίες του γεωργικού επαγγέλματος.
Ο Λάκων με την αγγελία της ειρήνης, σκέπτεται αμέσως να μεταφέρει την κόπρον είς τους αγρούς του ('εγώ δε κοπραγωγήν γα πρώ ναί τώ σιώ': εγώ το πρωί μεταφέρω την κοπριά στο χωράφι, μα τους δύο θεούς).
Ο Ξενοφών για το θέμα αυτό γράφει: ('ούδ ότι ηγνόησε τις ως αγαθόν έστι τη γή κόπρον μειγνύναι': ούτε ότι αγνόησε κάποιος πόσο καλό είναι για τη γη να αναμειγνύεται με κοπριά).
Ο Πλίνιος αναφέρεται στην παράδοση των σταύλων του Αυγείου, οι οποίοι καθαρίστηκαν από τον Ηρακλή και θεωρεί το γεγονός αυτό ως κόπρισμα των αγρών και φυσικά την χρησιμοποίηση για πρώτη φορά της κόπρου ως λιπάσματος.
Ο Θεόφραστος αναφέρεται στην επενέργεια της κόπρου επί της πρωϊμότητας των φυτών ('….και η κόπρος δε μεγάλα βοηθεί τω διαθερμαίνειν και συμπέττειν, προτρέχει γαρ τα κοπριζόμενα των ακόπρων και είκοσι ημέρας': και η κοπριά βοηθά σε μεγάλο βαθμό στο να θερμαίνει και να κάνει το έδαφος ελαφρότερο, γιατί τα εδάφη στα οποία προστίθεται κοπριά πρωιμίζουν την παραγωγή ακόμη και κατά είκοσι ημέρες σε σχέση με αυτά στα οποία δεν χρησιμοποιείται).
Ο Θεόφραστος ταξινομεί ως εξής τα διάφορα είδη της κόπρου. Από τις ζωϊκές κόπρους πρώτη θεωρεί την υείαν (χοίρων), δεύτερη της αιγός, τρίτη του προβάτου, τέταρτη των βοειδών (το βόλιτον ή ο βόλιτος), πέμπτη των λοφούρων (λόφουρα είναι τα ζώα που έχουν φουντωτή ουρά όπως ο ίππος, ο όνος και ο ημίονος). Τέλος, η συρματίτις (η μεμιγμένη μετά συρμάτων, δηλαδή με σκουπίδια), εθεωρείτο η ασθενέστερη και ως εκ τούτου η χειρότερη.
Άλλοι δε συγγραφείς, όπως ο Varro και ο Columella δεν ακολουθούν την κατάταξη του Θεοφράστου. Ο Θεόφραστος πιστεύει ότι κάθε είδος κόπρου δεν είναι κατάλληλη για όλα τα είδη της γης και για όλες τις καλλιέργειες. Κόπρος δυνατή, (πλούσια σε άζωτο) δεν εθεωρείτο κατάλληλη για σιτηρά, γιατί προκαλούσε το πλάγιασμά των. Η κόπρος των χοίρων, κατά το Θεόφραστο, πιο δυνατή από όλες, είχε τη δύναμη να μεταβάλει τη φύση των προϊόντων. Έτσι καθιστούσε γλυκά τα ξινά ρόδια. Γενικά δε, η δριμυτάτη κόπρος 'ουδέ τοις δένδροις αρμόττει'.
Άλλα φυσικά λιπάσματα
Εκτός από την κόπρο οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν και άλλα φυσικά λιπάσματα. Έτσι αναμίγνυαν την ιλύ με τέλματα και άγρια χόρτα που προέρχονταν από τα σκαλίσματα. Τα σκουπίδια και τα απορρίματα των βυρσοδεψείων χρησιμοποιούνταν ιδίως για τα καρποφόρα δένδρα. Τα χλωρά λιπάσματα, ήτοι χόρτα των αγρών τα οποία θάβονταν με τα εαρινά κυρίως οργώματα. Πρέπει να σημειωθεί ότι προς διαφύλαξη της γονιμότητας των καλλιεργούμενων εδαφών και εξασφάλιση μιας κάποιας αειφορίας, οι αρχαίοι Έλληνες απαγόρευαν τη βόσκηση ζώων εντός των καλλιεργούμενων εκτάσεων. Η απαγόρευση ίσχυε ακόμη και για τα χωράφια που βρίσκονταν σε αγρανάπαυση.
Στη Μακεδονία και στη Θεσσαλία, έσπερναν το φθινόπωρο κουκκιά, ίσως και άλλα ψυχανθή, τα οποία παράχωναν με το όργωμα όταν αυτά βρίσκονταν στην άνθηση ('…ο δε κύαμος ώσπερ ελέχθη και άλλως ού βαρύ και έτι κοπρίζειν δοκεί την γήν δια μανότητα και ευσηψίαν, διό και οι περί Μακεδονίαν και Θετταλίαν όταν ανθώσιν ανατρέπουσι τας αρούρας': τα κουκκιά όπως ακριβώς ειπώθηκε και διαφορετικά φαίνεται ότι λιπαίνουν το έδαφος χωρίς να το επιβαρύνουν λόγω του ότι το κάνουν χαλαρότερο και γιατί σαπίζουν εύκολα, γι΄αυτό και αυτοί που κατοικούν γύρω από τη Μακεδονία  και τη Θεσσαλία, όταν ανθίζουν τα κουκιά οργώνουν τα χωράφια). Γνωστή είναι εξάλλου η λαϊκή παροιμία κατά την οποία το έδαφος προτρέπει το αφεντικό του να το λιπάνει με τη φράση: 'ή κούπρισέ με ή κούκκισέ με'. Τέλος, ως χλωρά λίπανση θεωρούνταν και τα πίπτοντα φύλλα των φυλλοβόλων δένδρων.

Αγρανάπαυση 

Η λίπανση δια της αγραναπαύσεως (νεός ή νειός δηλαδή νέα γή). Κατά την αρχαιότητα, ενώ όπως προαναφέρθηκε δεν εφαρμοζόταν η αμειψισπορά (εναλλαγή καλλιεργειών), εφαρμοζόταν με μεγάλη συχνότητα η αγρανάπαυση. Παρατηρήθηκε, ότι ύστερα από μακρά περίοδο καλλιέργειας, η παραγωγή ενός αγρού που σπερνόταν κάθε χρόνο, γινόταν επί μάλλον και μάλλον μικρότερη. Το έδαφος εγήρασκε όπως και οι άνθρωποι και το εγκατέλειπαν για να πάνε λίγο μακρύτερα και να καλλιεργήσουν άλλο έδαφος, το οποίο ήταν ακόμη παρθένο.
Ύστερα από παρέλευση πολλών ετών, οπότε ο πρώτος εγκαταλειφθείς αγρός ανελάμβανε και έπαιρνε την όψη παρθένου εδάφους, επανήρχοντο σ' αυτόν και εύρισκαν ότι μπορούσε να παράγει αρκετά καλή σοδειά. Βέβαια στα εδάφη αυτά το γήρας επανερχόταν ταχύτερα. Την μέθοδο της αγρανάπαυσης όπως είναι γνωστό έχει υιοθετήσει σήμερα και η Ευρωπαϊκή Ένωση και την ενθαρρύνει με τη χορήγηση ειδικών επιδοτήσεων.
Η καύση ξύλων και χόρτων.
Όταν παρατηρούσαν ότι η γη αδυνάτιζε και δεν μπορούσε να παρέχει τροφή ακόμα και στα αγριόχορτα, τότε μεταχειρίζονταν ένα έσχατο μέσο. Συγκέντρωναν στο άγονο αυτό χωράφι ξηρά ξύλα, κλαδιά και άγρια χόρτα και τα έκαιγαν. Η στάχτη άφηνε στο έδαφος ανόργανα θρεπτικά στοιχεία και κυρίως κάλιο. Η μέθοδος όμως αυτή προκαλούσε καταστροφή της οργανικής ουσίας των εδαφών, η οποία στα περισσότερα των Ελληνικών εδαφών βρίσκεται σε χαμηλά έως πολύ χαμηλά επίπεδα.

Τα ορυκτά λιπάσματα
 
Οι αρχαίοι Έλληνες, αν και γνώριζαν και τα ορυκτά λιπάσματα, τα χρησιμοποιούσαν πολύ λιγότερο. Πολλές φορές η απλή ανάμιξη γαιών καλυτερεύει το έδαφος. Ένα πολύ ελαφρό χαλαρό έδαφος μπορούσε να καταστεί συνεκτικότερο, ενώ ένα βαρύ αδιαπέρατο να καταστεί ελαφρότερο και περισσότερο διαπερατό. ('Μίσγειν δε και την γήν την εναντίαν οίον, τη βαρεία την κούφην και την κούφη την βαρείαν και την λεπτήν τη πιείρα ωσαύτως δε και την ερυθράν και την λευκήν και εί τις άλλη εναντιότης': αναμειγνύουν τους διαφόρους τύπους του εδάφους, όπως το ελαφρύ με το βαρύ και το βαρύ με το ελαφρύ και το άγονο με το γόνιμο, με τον ίδιο τρόπο και το ερυθρό με το λευκό και όποια άλλη διαφορετικότητα υπάρχει).
Ο Πλίνιος αναφέρει τη χρήση της λευκής αργίλλου, η οποία αναμφίβολα ισοδυναμεί με την αργιλλασβέστωση. Πιστεύεται ότι η Αθηναϊκή γιορτή των Σκιροφορείων σχετιζόταν με τη χρησιμοποίηση από τους Έλληνες γεωργούς της γύψου και της ασβέστου. Τα δύο αυτά ορυκτά χρησιμοποιούνται και σήμερα στη σύγχρονη γεωργία. Η γύψος χρησιμοποιείται στην εξυγίανση αλατούχων εδαφών, ενώ η άσβεστος στη διόρθωση της οξύτητας (pH) πολύ όξινων εδαφών.
Χρησιμοποιείται επίσης σε ασβεστόφιλα φυτά όπως είναι η μηδική. Το ασβέστιο δε υπό μορφή διαφόρων ανόργανων και οργανικών σκευασμάτων, χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα κυρίως στη δενδροκομία, αλλά και στη λαχανοκομία, για την αντιμετώπιση πληθώρας φυσιολογικών ανωμαλιών οι οποίες σχετίζονται με έλλειψη ασβεστίου, ή με μη ισόρροπη σχέση αυτού με άλλα στοιχεία και κυρίως του αζώτου, του καλίου και του μαγνησίου. Η χρησιμοποίηση των σκευασμάτων αυτών γίνεται είτε με ψεκασμούς του φυλλώματος και των καρπών επί των δέντρων, είτε με την εμβάπτιση των καρπών μέσα σε διαλύματα των διαφόρων σκευασμάτων μετά τη συγκομιδή.

Τα χημικά λιπάσματα 

Η χρήση των χημικών λιπασμάτων εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τη χρησιμοποίηση νίτρου στην Ερέτρεια και στην Αίγυπτο. Το νίτρο μάλιστα έφερε την ονομασία 'λίτρον'. Πότιζαν τις κράμβες με νιτρικά ύδατα για να τις κάνουν τρυφερώτερες. Αναφέρεται μάλιστα ότι η κράμβη η οποία καλλιεργείτο στην Ερέτρεια, την Κύμη και τη Ρόδο, έφερε το όνομα 'αλμυρίς'. Σε ποιά εποχή έγινε η χρήση αυτή του νίτρου, δεν το γνωρίζουμε.
Αρχή της λίπανσης εδάφους - φυτού
Κατά την εφαρμογή των λιπασμάτων στο έδαφος υπάρχουν δύο βασικές αρχές λίπανσης: Η λίπανση των καλλιεργειών και η λίπανση του εδάφους. Η λίπανση των καλλιεργειών εφαρμόστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Liebig. Κατά τον Liebig θα πρέπει να προσδιοριστούν οι ποσότητες των θρεπτικών που προσλαμβάνονται από τις καλλιέργειες και στη συνέχεια να λιπαίνουμε με τις ποσότητες αυτές. Σήμερα, όταν ο γεωργός εφαρμόζει θρεπτικά στοιχεία είτε σε οργανική είτε σε ανόργανη μορφή, είναι κατά πρώτο λόγο το έδαφος που λιπαίνεται και όχι το φυτό. Μόνο έμμεσα μέσω του εδάφους οι καλλιέργειες επωφελούνται από τις εισροές που έχουν εφαρμοστεί. Το έδαφος λειτουργεί ως ένα σύστημα μετατροπών που αποθηκεύει, μεταβάλλει, εναλλάσσει και μεταφέρει θρεπτικά στοιχεία.
Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την εφαρμογή των διαφόρων λιπάνσεων, απέβλεπαν κυρίως στη λίπανση του εδάφους (καύση ξύλων, αγρανάπαυση, χλωρά λίπανση, χρήση κοπριάς, εφαρμογή ορυκτών). Ωστόσο και τα φυτά δεν ήταν έξω από το ενδιαφέρον τους. Η μη εφαρμογή ισχυρής κοπριάς στα σιτηρά για την αποφυγή πλαγιάσματος, η επιλεκτική εφαρμογή των διαφόρου προελεύσεως κόπρων στα διάφορα φυτά, δείχνει τη φροντίδα τους για αναβάθμιση της ποιότητας των παραγόμενων προϊόντων. Π.χ. η πίστη του Θεόφραστου ότι η κόπρος των χοίρων κάνει τα ξινά ρόδια γλυκά και η χρήση νίτρου για να βελτιωθεί η υφή στις κράμβες, δείχνουν την προσπάθειά τους, παράλληλα με τη διατήρηση της γονιμότητας των εδαφών, να αναβαθμίσουν και την ποιότητα των προϊόντων.

Γράφουν οι:
Δ. Στυλιανίδης¹, Θ. Σωτηρόπουλος^2 
1Επ. Δ)ντής Ινστιτούτου Φυλλοβόλων Δένδρων,²Ινστιτούτο Φυλλοβόλων Δένδρων (ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε.)
Βιβλιογραφία
Λέτσας Α. 1957. Μυθολογία της γεωργίας .Τόμος ΙΙΙ. σελ. 291-297.
Παπασωτηρίου Δ. 1952. Η πρακτική Γεωπονία. Έκδοση Σ. Σπύρου. Σελίδες 689.
Στυλιανίδης Δ., Σιμώνης Α., Συργιαννίδης Γ. 2002, Θρέψη-λίπανση φυλλοβόλων οπωροφόρων δένδρων. Εκδόσεις Σταμούλη. Σελίδες 675.

 Πηγη:http://worldagronomists.blogspot.gr/

read more " Η λίπανση στην αρχαία Ελλάδα "