Ανάπτυξη και ωρίμανση του καρπού της ελιάς

Ανάπτυξη και ωρίμανση του καρπού της ελιάς

Μετά την επικονίαση και ταυτόχρονα με το σχηματισμό και την ανάπτυξη του σπέρματος, τα τοιχώματα του ωαρίου μεγεθύνονται και σχηματίζεται ο καρπός. 6-7 μήνες μεσολαβούν από τη στιγμή αυτή μέχρι την ωρίμανση του καρπού. Σ’ αυτούς τους μήνες, ο καρπός περνά από διαδοχικά αναπτυξιακά στάδια, και ο ρυθμός ανάπτυξής του είναι ίδιος μ’ εκείνον των πυρηνόκαρπων. Διακρίνονται τρεις αναπτυξιακές φάσεις. Η πρώτη φάση χαρακτηρίζεται από μεγάλη κλίση και διαρκεί γύρω στους δύο μήνες (Ιούνιο-Ιούλιο). Σ’ αυτή τη φάση αναπτύσσεται κυρίως ο πυρήνας, σε αντίθεση με το σαρκώδες μέρος. Τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο διεξάγεται η δεύτερη φάση, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας είναι ο βραδύτερος αναπτυξιακός ρυθμός του καρπού. Η σάρκα του καρπού αρχίζει να αναπτύσσεται και μέχρι το τέλος της φάσης ο πυρήνας σκληραίνει και η ανάπτυξη σταματά. Τέλος, η τρίτη φάση αρχίζει τον Οκτώβρη και στη διάρκειά της ο καρπός ξαναναπτύσσεται με ταχύτατο ρυθμό. Σ’ αυτή την τελική φάση, παρατηρείται ραγδαία αύξηση του υγρού βάρους, η οποία και επιμένει μέχρι να αλλάξει το χρώμα από πράσινο σε σκούρο πορφυρό ή μαύρο. Σ’ αυτή την περίοδο, η ανάπτυξη και η ωρίμανση του καρπού απαιτεί διαρκή προμήθεια μεταλλικών και άλλων στοιχείων. Η έλλειψη νερού και θρεπτικών συστατικών στη διάρκεια της φθινοπωρινής βλάστησης μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την παραγωγή του ίδιου χρόνου αλλά και την παραγωγικότητα του δέντρου για το επόμενο έτος. Το έδαφος που περιβάλλει το φυτό δεν πρέπει να σκαφτεί βαθύτερα από 20 εκ. για να αποφευχθεί η βλάβη στις επιφανειακές ρίζες. Έτσι θα αναμιχθεί το λίπασμα με το χώμα και θα ετοιμαστεί το χώμα για να δεχτεί τη βροχή και να διατηρήσει την υγρασία όσο το δυνατό περισσότερο. Ο ταυτόχρονος περιορισμός των ζιζανίων βοηθά το φυτό και το ετοιμάζει για τη συγκομιδή. Οι επιτραπέζιες ελιές, για τις οποίες η αύξηση του βάρους έχει τεράστια οικονομική σημασία, συλλέγονται μετά τη ραγδαία ανάπτυξη και την ολοκλήρωση της αλλάγής στο χρώμα, αλλά οριστικά πριν τα καλά χαρακτηριστικά υποστούν βλάβες από τα φθινοπωρινά κρύα, που εμφανίζονται κυρίως στις ψυχρότερες περιοχές της χώρας. Για τις ελιές που χρησιμοποιούνται στην ελαιοπαραγωγή, σημασία έχει η ολοκλήρωση του σχηματισμού του ελαιώδους περιεχομένου. Η εναπόθεση ελαίου στον καρπό αρχίζει στις αρχές Αυγούστου, αυξάνεται το φθινόπωρο και το χειμώνα και φθάνει στο μέγιστο το Δεκέμβρη-Γενάρη, οπότε ο καρπός έχει γίνει μαύρος, ανάλογα με την ποικιλία πάντοτε, αλλά και τις περιβαλλοντικές συνθήκες, την τοποθεσία και την ευφορία του εδάφους.

read more " Ανάπτυξη και ωρίμανση του καρπού της ελιάς "

Επικονίαση της ελιάς

Επικονίαση της ελιάς

Οι κόκκοι της γύρης που είναι μικροσκοπικοί και μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις με τον άνεμο, σχηματίζονται στους ανθήρες των λουλουδιών. Όταν φθάσουν στο στίγμα του ύπερου, πραγματοποιείται η επικονίαση και η γονιμοποίηση εντός του ωαρίου. Στα ελαιόδεντρα μπορεί να γίνει είτε αυτεπικονίαση (με γύρη της ίδιας ποικιλίας) είτε διασταυρούμενη επικονίαση (με γύρη από άλλες ποικιλίες). Η διασταυρούμενη επικονίαση καθίσταται απαραίτητη για να δώσουν τα ελαιόδεντρα ικανοποιητική παραγωγή. Τα ελαιόδεντρα παράγουν τεράστιο αριθμό ανθέων, εκ των οποίων αν επικονιαστεί το 1%, μιλάμε για ικανοποιητική παραγωγή. 








www.rotise.com

read more " Επικονίαση της ελιάς "

Αντιμετώπιση των εχθρών της ελιάς κατά την ανθοφορία

Αντιμετώπιση των εχθρών της ελιάς κατά την ανθοφορία

Καταπολεμήσεις για την αντιμετώπιση των εχθρών και των ασθενειών της ελιάς συνιστούν στους παραγωγούς οι γεωπόνοι του Κέντρου Προστασίας Φυτών και Ποιοτικού Ελέγχου Ηρακλείου. Σύμφωνα με τα στοιχεία των ειδικών, στις πρώιμες περιοχές, η ανθοφορία της ελιάς εξελίσσεται ομαλά και έχει ξεκινήσει η άνθηση.

Οι μεσοπρώιμες περιοχές βρίσκονται στο φούσκωμα των ανθέων και οι όψιμες στο σχηματισμό των ανθοταξιών.

Πυρηνοτρήτης
Στο δίκτυο παγίδευσης των πρώιμων παραλιακών περιοχών η πτήση της ανθόβιας γενιάς του πυρηνοτρήτη ξεκίνησε μέσα στο τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου και βρίσκεται σε εξέλιξη.
Στις πρώιμες περιοχές συνιστάται καταπολέμηση της ανθόβιας γενιάς στην έναρξη της άνθησης (να έχουν ανοίξει 5-25% των ανθέων) :
Σε ελαιώνες συμβατικής γεωργίας με μειωμένη ανθοφορία, στο 30-40% της κανονικής. Ελαιώνες με πλούσια ή ικανοποιητική ανθοφορία δεν έχουν ανάγκη προστασίας.
Σε ελαιώνες βιολογικής γεωργίας με σκοπό να μειωθούν οι πληθυσμοί του εντόμου στην επόμενη γενιά (καρπόβια) όπου δεν υπάρχει δυνατότητα βιολογικής αντιμετώπισης.
Ενδεικτικές  ημερομηνίες ψεκασμού: 17-20 Απριλίου.
Να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά σκευάσματα του βάκιλλου της Θουριγγίας. Η εφαρμογή τους δεν βλάπτει τα ωφέλιμα έντομα που δραστηριοποιούνται αυτή την εποχή. Ο ψεκασμός πρέπει να επαναληφθεί μετά από 7-10 ημέρες. Μην ψεκάζετε εάν αναμένεται βροχή. Εάν βρέξει σε διάστημα μικρότερο των 7-10 ημερών μετά τον ψεκασμό, τότε αυτός πρέπει να επαναληφθεί.

Μαργαρόνια
Οι συλλήψεις των ακμαίων της πρώτης γενιάς ξεκίνησαν. Δεδομένου ότι οι προνύμφες προσβάλλουν τη νεαρή βλάστηση, οι γεωπόνοι τονίζουν την ανάγκη προστασίας ιδιαίτερα για τις νεαρές φυτείες και τα φυτώρια.
Στις πρώιμες περιοχές οι επεμβάσεις πρέπει να γίνουν στις 20 με 24 Απριλίου.

Ασπιδωτός – Παρλατόρια
Η αντιμετώπιση των κοκκοειδών επιτυγχάνεται κυρίως με καλλιεργητικά μέτρα, όπως αραίωμα της κόμης των δέντρων, κ.α.
Στις πρώιμες παραλιακές περιοχές διαπιστώθηκαν οι κινητές μορφές και τα ευαίσθητα στάδια των κοκκοειδών στα εντομοκτόνα.
Σε ελαιόδεντρα που παρατηρούνται σοβαρές προσβολές στις πρώιμες περιοχές, μπορεί να γίνει καταπολέμηση  στο διάστημα: 18 – 21 Απριλίου.

Βαμβακάδα (Ψύλλα)
Προσβάλει τη νέα βλάστηση καλύπτοντας με λευκό βαμβακώδες έκκριμα φύλλα και ανθοταξίες. Σπάνια ζημιώνει την παραγωγή. Σε ελαιώνες με κανονική ανθοφορία δεν υπάρχει ανάγκη  καταπολέμησης.
Χημική αντιμετώπιση συστήνεται μόνο εάν εμφανιστούν μεγάλοι πληθυσμοί (προσβολή πάνω από 30% στο σύνολο των ανθέων) σε ελαιώνες μειωμένης ανθοφορίας. Στο ψεκαστικό διάλυμα θα πρέπει να προστίθεται ειδικό διαβρεκτικό ώστε να διαπερνά τα κηρώδη εκκρίματα και να φτάνει στις νύμφες του εντόμου.

Πηγή: http://www.agronews.gr

read more " Αντιμετώπιση των εχθρών της ελιάς κατά την ανθοφορία "

ανθοφορία της ελιάς

Σχηματισμός της ανθοφορίας της ελιάς

Η διαφοροποίηση και η ανάπτυξη των ανθοφόρων τμημάτων, η ανάπτυξη του ελαιοκάρπου και η ωρίμανσή του, οι φάσεις δηλαδή του αναπαραγωγικού κύκλου του ελαιόδεντρου, ολοκλήρωνονται σε ένα χρόνο, εν αντιθέσει με άλλα φυλλοβόλα οπωροφόρα δέντρα, που για την ολοκλήρωση του αντίστοιχου κύκλου χρειάζονται τουλάχιστον δύο χρόνια. Ο σχηματισμός των ανθέων στο ελαιόδεντρο γίνεται από τα τέλη Ιανουαρίου μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Η κρίσιμη περίοδος της άνθισης περιλαμβάνει τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο. Την περίοδο αυτή επέρχονται πολλές φυσιολογικές αλλαγές που έχουν ως αποτέλεσμα το μετασχηματισμό του μεριστώματος από βλαστό σε ανθοφόρο. Με το τέλος του χειμώνα και την αρχή της άνοιξης, ο σχηματισμός των στρωμάτων ανθοφορίας είναι η πρώτη μορφολογική αλλαγή που εμφανίζεται. Η κορυφή του μεριστώματος αναπτύσσεται, φουσκώνει και διαπλατύνεται, ενώ ταυτόχρονα αρχίζουν να διαμορφώνονται μικρά μεριστώματα στο μίσχο του πρώτου ζεύγους φύλλων. Ακολουθεί ο σχηματισμός νέων αρχέκαρπων γύρω από τα δικά τους μεριστώματα. Αργότερα αρχίζουν να σχηματίζονται στρώματα σεπάλων αι το μερίστωμα αναπτύσσεται ταχύτατα, οδηγώντας στην εμφάνιση σεπάλων, στημόνων, και καρποφόρων φύλλων με αυτή ακριβώς τη σειρά. Εν τω μεταξύ, τα πλευρικά μεριστώματα διαφοροποιούνται παρέχοντας άξονες δεύτερης και τρίτης τάξης, οι οποίοι με τη σειρά τους φέρουν στις άκρες άνθη. Η ανθοφορία συμβαίνει συνήθως 8 εβδομάδες μετά την έναρξη του σχηματισμού ανθοφόρων στρωμάτων. Η άνθιση εμφανίζεται τον Απρίλη στις νοτιότερες περιοχές και το Μάιο-Ιούνιο στις ψυχρότερες, πάντα σε συνάρτηση με τις κρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες, την ποικιλία της ελιάς και την τοποθεσία. Η γνώση των περιόδων διαφοροποίησης και σχηματισμού της ανθοφορίας είναι σαφώς χρήσιμη γιατί επιτελούνται σωστά οι καλλιεργητικές παρεμβάσεις (λίπανση, πότισμα κλπ.) με αποτέλεσμα να διασφαλιστεί και να ευνοηθεί η πλούσια άνθιση. Η περίοδος αυτή συμπίπτει χρονικά με τη νέα βλάστηση του δέντρου Στη διάρκεια της ίδιας περιόδου, τα αποθέματα των δέντρων σε θρεπτικά συστατικά εξαντλούνται εύκολα και είναι φανερό πως μόνο όσα εφοδιάζονται κανονικά με θρεπτικές ουσίες, αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τις ανάγκες της ανθοφορίας και της ανάπτυξης. Σε δέντρα με περιορισμένη δραστηριότητα, ο σχηματισμός ανθέων ανταγωνίζεται τη νέα βλάστηση και τούμπαλιν. Στις μη υδρευόμενες και ανεπαρκώς λιπαινόμενες ελαιοφυτείες, τα δέντρα εμφανίζουν εναλλασσόμενη αναπαραγωγή (ή κυκλική παραγωγή). Όταν τα δέντρα είναι υπερπαραγωγικά, εξαντλούν τα ενεργειακά τους αποθέματα, δεν αναπτύσσουν νέα καρποφόρα βλαστάρια, και δε διαφοροποιούν τα μπουμπούκια για την ερχόμενη περίοδο.

read more " ανθοφορία της ελιάς "

Οι ελιές στην ελληνική γαστρονομία

Οι ελιές στην ελληνική γαστρονομία 

Οι ελιές είναι ένα από τα πιο δημοφιλή παραδοσιακά προϊόντα της χώρας μας. Όχι άδικα αφού, εκτός του ότι είναι πολύ...θρεπτικές, μας δίνουν και το πολύτιμο λάδι τους. Είτε πράσινες είχε μαύρες, αποτελούν ένα από ένα σημαντικότερα ορεκτικά ή συνοδευτικά του ελληνικού τραπεζιού. Οι ελιές στην κουζίνα Οι ελιές στην ελληνική γαστρονομία συνοδεύουν σχεδόν πάντα τα όσπρια αλλά και τα νηστίσιμα πιάτα με λαχανικά, όπως τα φρέσκα κουκιά, τις ανοιξιάτικες αγκινάρες και τους βολβούς, ενώ είναι ιδανικός συνδυασμός με τις καλοκαιρινές ντομάτες, τη φέτα και το κρεμμύδι. Σε αντίθεση με τους γειτονικούς λαούς, οι Έλληνες τις προτιμάμε ωμές και σπάνια τις χρησιμοποιούμε στη μαγειρική. Παρ΄ όλα αυτά οι έστω και λίγες συνταγές όπου πρωταγωνιστούν οι ελιές παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ορισμένες, όπως οι μαύρες τηγανητές ελιές, τις συναντάμε σε διάφορες παραλλαγές, άλλοτε με αρωματικό θυμάρι και δεντρολίβανο και άλλοτε «παντρεμένες» με ψιλοκομμένο κρεμμύδι και σκόρδο.Οι πράσινες ελιές θεωρούνται ιδανικοί «σύντροφοι» για να τιθασεύσουν τη γευστική ένταση των θηραμάτων ή των λιπαρών κρεατικών (π.χ. χοιρινό, αγριογούρουνο, πάπια) ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και το μοναδικό ελιόψωμο. Διατροφική αξία Οι καρποί της ελιάς είναι φυσική πηγή ινών, μετάλλων καθώς και μονοακόρεστων λιπαρών οξέων. Επίσης είναι πλούσιες σε πολύτιμα λιπίδια, υδατάνθρακες και βιταμίνη Ε. Μάλιστα οι θρούμπες ή σταφιδολιές, οι οποίες υφίστανται φυσική εκπίκρινση πάνω στο δέντρο πριν από οποιαδήποτε επεξεργασία τους, παρουσιάζουν διπλάσια συγκέντρωση των τελευταίων από άλλες ποικιλίες.

Read more: http://www.rotise.gr/erotisi/i-elies-stin-diatrofi-mas.html#ixzz2Nrv51Ru4

read more " Οι ελιές στην ελληνική γαστρονομία "